Umut dolu içim bugün yıllar sonra, sığamıyor kendine. Sonunda tanıştım benliğimle, sarıldım sıkı sıkı, bırakamadım bir süre. Ne istediğimi bilmeme gerek olmadığını öğrendim sonunda, ararken uzaklaştığımı farkettim kendimden. Dünya'nın öbür ucunda bile eksik kaldım, çünkü zaten yürüdükçe mesafeyi hiç oynatamamıştım. ( :
Kendi eksenimde dönmeyi öğrendim sonunda, yörüngemden şaşmadan, meteor yağmurlarında yıkanmadan, kayan yıldızları izlemekten keyif almaktan… Yeni bir ekosistem kurdum kendime; en gerekli, hayati malzemelerle. Sevgiyle emeği birleştirdim, hayat oldu yeniden, yüzümü durmadan güldüren. Yanaklarım sürekli şaşkın, göz bebeklerim tekrar kıkırdıyor konuşurken.
Herkesin benim ikizim sandığı ama yıllardır küs olduğum özgüvenimle barıştık tekrardan. Aynalardan kaçmak yerine aramaya başladım yeniden. Kendimle sinirlenmeden konuşmayı öğrendim sanırım; zihnimde, benliğime arada bir öpücük kondurmayı… En büyük destekçimin kim olduğunu hatırladım, yaptığım nankörlüğün tekerrürü olmasın diye tuttum elimi, kenetledim kendimi bir kez daha.
Ataklarla dövüşmemeyi, onları yürüyüşe çıkartmayı öğrendim sonunda. Etraflarında dans etmeyi… Gizli sekmede çalan müziği kapatamasam da, değiştirmeyi öğrendim sonunda, veya eşlik etmeyi… Melodisini mırıldanırken bundan gizlice keyif almayı, dikkatimi toplayarak sözlerine odaklanmayı…
Ne güzel şeylermiş bunlar, alışık olmayınca etkileri de ilginç oluyormuş. Grafiğin akışı değişti mi yoksa? Yeni bir grafik mi çiziyorum yoksa? Tecrübe denizime üç-beş damla daha, bu sefer en taze ve saf yağmur sularıyla…
