2 Ocak 2015 Cuma

Ben gidiyorum

           Yine izmarit kokularına uyandım. Gözümü açmak istemiyorum. Hayır. Yine monoton, gri sabaha uyanmak istemiyorum. Bu kez kararlıyım. Yataktan kalkmayacağım. En azından hava tekrar kararana kadar. Neyse ki gidiyorum yakında.

           O bilgisayarın başına oturmak istemiyorum bugün. Belimi büküp yürüyerek banyoya gitmek istemiyorum bugün. Yüzümü yıkamak istemiyorum bugün. Bugün kendimi istemiyorum yanımda. Kafa dinlemek istiyorum artık. Kafamın içinde gezinen ''acaba''ları def etmek istiyorum bugün. Olasılıklardan kurtulmak, net olmak istiyorum bugün. Bugün kalkar kalkmaz sigara yakmak istemiyorum. Daha sigarayı bile yakmadan bilgisayarı açmak istemiyorum. Kendimden kaçarken dizilere hapsolmak istemiyorum artık. Neyse ki gidiyorum yakında.

           Yine bunları düşünürken tavanı izler halde buldum kendimi. El yordamıyla bulduğum telefonuma bakmaya gerek bile duymadım bu sefer. Nasılsa arayanı geri aramicam. En fazla bi mesaj atarım o da unutmazsam. Bu çarşafı da değiştirmem lazım artık. Rengine bakılırsa yastık kılıfını da. Amaan siktir et. Nasılsa gidiyorum burdan.

            Bu evden, küçük hapishanemden. Kendi ellerimle inşa ettiğim bu küçük kafesten. Özler miyim ki acaba? Sefaletimi, düzensizliğimi, yalnızlığımı... Özlerim tabi lan. Bu ev benim tüm geçmişime sahip. Her köşesinde kahkahalarım, zırlamalarım mevcut. Salondaki tekli koltukta çocuk gibi az ağlamadım. Yeşil çekyatın dili olsa bana neler der kim bilir. Yine annemin yanına gidiyorum ama bu sefer kalıcı olarak. İyi ki gidiyorum.

           Çoğu insana göre bu çok mantıklı bir hareket. Çoğu insan dediğim üç filan. Bu mutfağın pisliği ne olacak acaba? Gitmeden temizlemem lazım. Ailem her şeyin farkında. Her yanlarına gidişimde benim ben olmadığımın farkındalar. Neyse dur bir dakika; sikicem tavanını yeter, kalkıyorum. Of yine uyandım, nerde bu terlikler. Her sabah terlik mi aranır gerçekten. Yine kanepenin altına gitmiş teki. Evde iki tane yatak varken neden kanepede yatıyorum ben? Doğru o yataklardan sıkılmıştım. Bu kanepeden de sıkıldım artık. Neyse ki gidiyorum.

           Gidiyorum la ben şaka maka. Selam vermeden adım atamadığımız sokaklara yabancı olduğum için gidiyorum. Kendi yalnızlığıma misafir olamadığım için gidiyorum. Bütün çocukluğumu üç ayda yitirdiğim için gidiyorum. Kendimi buldum sanırken her şeyimi kaybettiğim için gidiyorum. Geriye kalan tek şeye doğru gidiyorum ben. Aileme.

           Neyse ben gidiyorum, haydi sağlıcakla.